Aadshomebase.nl is een persoonlijke website met muziek, hobby's, voorkeuren, en interesses.
De rode draad is de 60/70er jaren.

Let op! Lichtblauwe links zijn popup schermen!

  • Menu
     
    ϴ Home
     
    ϴ Aad
    ϴ 7 Dec divisie
    ϴ Dubliners
    ϴ Genealogie
    ϴ Homerecording
    ϴ Kralingenpop
    ϴ Nostalgie
    ϴ Overleden
    ϴ Rory Gallagher
    ϴ Vinyl
    ϴ Vintage
     
    ϴ Coverb-sustain
    ϴ Vldvroeger
     
     
     
     
    Geüpdate 15-08-2019
    Aad
     
    ϴ Aadsblog
    ϴ Contact
    ϴ Video's Aad
    ϴ Vintageblog
     
     
     
     
    Info
     
    ϴ Classicbands
    ϴ Nederbeat
    ϴ Synthesizers
     
     
     
     
    Popup schermen
    Aad
     
    ϴ Gitaren Aad
    ϴ Biografie
    ϴ Homerecording
    ϴ Aad's songs
    ϴ Bands van Aad
    ϴ Gitaartuner
     
    Popup schermen
     
    De bijdrage van ϴ Rory Gallagher aan de evolutie van bluesrock was buitengewoon.
    In de loop van zijn 30-jarige carrière bracht Rory gitarist en singer-songwriter ongeëvenaarde
    integriteit en passie naar het bluesrock genre.
     
    In tegenstelling tot tijdgenoten die de blues-pop route hebben afgelegd, heeft Rory zijn geluid nooit afgezwakt.
    Hij bleef tevreden om album na album te leveren met schroeiende optredens doordrenkt met roffelend gitaarwerk en ruige zang.
    Hij inspireerde generaties muzikanten om trouw te blijven aan hun instincten.
    Met meer dan 30 miljoen verkochte platen bewees hij ook dat een compromisloze aanpak een enorm succes kon zijn.
     
    De autodidactische muzikant kwam voor het eerst in de schijnwerpers als de leider van Taste.
    Een enorm populair eind jaren zestig powertrio dat folk, pop en jazz in een bluesrock basis verwerkte.
    Na het uiteenvallen van de groep in 1970 als gevolg van interne spanningen, begon Rory Gallagher aan een gevierde solocarrière
    In de jaren '70 en het begin van de jaren 80 bracht hij verschillende toonaangevende soloalbums uit waaronder Tattoo, Blueprint
    en Calling Card.
    Andere hoogtepunten waren zijn werk aan platen van legendarische bluesmannen Muddy Waters en Albert King.
    De broederschap van de rockgitaar merkte het ook op, met Jeff Beck, Jimmy Page en Paul Rodgers
    alle verwijzend naar het werk van Rory als een invloed van betekenis.

    De midden tot de late jaren 80 waren niet zo geweldig voor Rory.
    Geconfronteerd met de desinteresse van platenlabels ten aanzien van veranderende muzikale smaken,
    namen zijn albumverkoop en ook de interesse van het publiek af.

    Dat begon te veranderen met de release van Fresh Evidence uit 1990.
    De schijf deed zijn naam eer aan omdat hij een van de meest diverse en boeiende collecties
    uit zijn carrière leverde. Het album verkende een breed scala aan bluesstijlen.
    Waarop Rory zich laat horen op instrumenten als de hakkebord, elektrische sitar en mandola.
     
    Rory Gallagher stierf in juni 1995 op 47-jarige leeftijd aan complicaties na een levertransplantatie.
    Twee maanden na operatie kreeg Rory een longontsteking en overleed.
    Zijn lichaam faalde hem, maar zijn muzikale ziel blijft triomferen in de harten en geesten van legioenen fans over de hele wereld.

    Graf Rory Gallagher is aan het Saint Oliver's Cemetery, Model Farm Road, Cork Ireland
     
    Ik heb Rory vier keer mogen zien optreden. In de Doelen, Paradiso, Isle of wight 1970, en het Turfschip in Breda 1976
    In de Doelen kwam hij alleen met een compleet nieuwe backline merk Orange.
    Je moest even wennen om hem zonder taste of andere bandleden te zien. Het was een akoestische set die werkelijk helemaal te gek was.
    Rory kwam wat onwennig het podium op blijkbaar met een gevoel van nou we hopen het er beste maar van.
    Maar eenmaal op gang was het een geweldig concert. Het laatste concert was in 1995.
    Daar hoeft niets meer aan toegevoegd worden. Elke fan weet wat er gebeurde.

    Het Isle of wight festival was een waar hippie festijn.
    Taste stond toen al op springen. een goed concert maar ik heb ze beter gehoord.
    Het concert in Breda (turfschip), was echt het hardste concert ooit gezien en gehoord.
    En niet te vergeten dat ik Grand Funk Railroad in 1971 heb gezien wat werkelijk verschrikkelijk
    hard was, dit concert van Rory brak alle decibels van die tijd.
    Mijn favoriete nummer is en blijft Moonchild en mijn favoriete album de Irish tour in 1974.
     
    ϴ Albums Rory Gallagher ϴ Meer foto's bekijken ϴ www.rorygallagher.com ϴ www.rorygallagher.nl ϴ Video's
     

    Vrienden: ϴ MFMonderhoud ϴ Kringloop Steenbergen ϴ Koffiemuseum Partners: ϴ Gear4music
    Googledrive Aad: ϴ Overleden artiesten ϴ Synthesizers ϴ Oud Vlaardingen ϴ Krantenberichten ϴ Hollandpopfestival
       
    Muzikant Aad gebruikt geen Cookies. Heeft u ook een hekel aan die irritante Cookies, installeer dan de extensie ϴ Ik wil geen Cookies in mijn Google webbrouwser
     
    Dubbelklik pagina om naar boven te gaan!